Skip navigation MENU

Annelyn Westerduin

Geplaatst op 18-04-2019 in Blog.

Hoi! Leuk dat je mijn blog gaat lezen. Ik ben Annelyn,  ik ben 16 jaar en hulpleider bij tienergroep. Mijn hobby’s zijn: lezen, fotograferen, hardlopen, zingen en ik kan er heel erg van genieten om bij familie en vriendinnen te zijn. Ik wil iets vertellen over jezelf richten op wat God over je zegt. Toen ik naar de middelbare school ging werd het in mijn hoofd oorlog. Ik ging mezelf vergelijken met mijn familie en vriendinnen. Ik keek alleen maar naar dat zij wel havo/vwo konden en ik niet. Het was niet dat ik dat niveau niet aankon qua leerstof, maar omdat het me teveel energie zou kosten. Dat was voor mij een slap excuus. Het gevolg van vergelijken was dat ik mezelf eindeloos dom ging vinden en ik dacht daarmee ook dat iedereen dat over mij dacht. Ik was niet bezig met wat God van me vond, maar wat mensen van mij vonden. Ik zag niet de zegeningen die ik had.

Nee, ik deed er pas toe als ik een ander niveau deed. Na 2 jaar mocht ik een ander niveau doen, qua cijfers ging het perfect. Ik was de beste van de klas. Maar met mij ging het helemaal niet goed. Mijn energie daalde zo erg dat dat eindigde in overspannenheid en klachten van een burn-out. Hoe moe ik ook was, ik koos ervoor om op dit niveau te blijven. Dat voelde best stom, omdat dit niet klinkt als de verstandigste keuze, maar waar ik eerst zat voelde ik me al helemaal verschrikkelijk. Dus ik ging door, maar ik ben heel lang niet op school geweest. Mijn doorzettingsvermogen hielp gelukkig wel om het vol te houden, soms een beetje teveel.

Dit schooljaar begon gelijk niet goed. Ik werd in een andere klas geplaatst. Die klas bestond uit 6 jongens + ik. Ik begon ontzettend gestrest te raken, omdat ik geen informatie uit de normale lessen meer kreeg. Ook ging ik me nog eenzamer voelen dan ik me al voelde. Ik wilde dat niemand wist hoe het voor mij was, uit angst dat mensen me misschien dom gingen vinden. Ik kreeg het gevoel dat ik er niet toe deed en dat ik beter mijn mond kon houden, omdat iedereen in mijn ogen veel belangrijker was. Puur omdat zij wel tl/havo konden, of omdat zij wel vriendinnen hadden op school.

Het bijzondere is dat ik in deze 2 jaar heel dicht naar God ben toegegroeid. En nee van bepaalde dingen snap ik nog steeds niks en ik ben kampioen in mezelf minder vinden dan anderen. Maar God staat wel heel dicht bij mij, en dat voel ik.

Ik ben heel dankbaar voor een Vader die onvoorwaardelijk veel van mij houdt. Hij heeft geen lijstje waarmee Hij oordeelt of mensen belangrijker zijn of niet. Hij is geen God die zegt: ‘ow.. jij kan dit dus niet? Nou ja er zijn gelukkig mensen die het wel kunnen.’ NEE ABSOLUUT NIET. God heeft jou immers zelf gemaakt. Hij heeft je gewild. Hij wil dat je jezelf laat zien, dat je tevoorschijn komt. Hij wil niet dat jij je gaat verstoppen en dat je je mond gaat houden omdat je denkt dat je er toch niet toedoet. Jij mag er zijn. Ook als die stemmetjes in je hoofd zeggen dat niemand je wil zien, dat mensen niet van je houden of dat het veel leuker is zonder jou. Ik heb die stemmetjes vaak. Maar ik mag stapje voor stapje leren, en jij ook, dat je je stem mag laten horen en dat je net zo belangrijk bent als ieder ander. God laat door jouw zwakheid zijn sterkte zien. Hij maakt een mozaïek van alle scherven. Hij houdt van je!

Dit jaar stond ook in teken om voor volgend jaar een vervolgopleiding te kiezen. Vooral uit angst van wat andere mensen anders van mij zouden vinden, wilde ik graag een vervolgopleiding doen. Maar mijn ouders hebben besloten dat het beter voor mij was een tussenjaar te nemen. Ik heb geen energie meer over. En dat is toch oké? Of zou God zeggen als ik doodop ben, dat ik me aanstel en maar mee moet gaan met iedereen? Ik kan mezelf gek laten maken door wat deze wereld van me eist of ik kan rust vinden bij God. Soms is dat laatste lastig. Als er over school gepraat wordt en ik hoor iedereen over vervolgopleiding en universiteiten en belangrijke banen vertellen, dan kan ik heel erg balen en soms dan moet ik huilen. Maar ik zou me ook kunnen focussen op wat God over mij zegt. Hij zegt niet dat hij pas echt van je houdt als je het helemaal voor elkaar hebt. Nee in de bijbel ging Jezus om met mensen die verstoten werden, met bedelaars of mensen die het zelf niet meer konden. Hij hield van ze. En zo houdt hij ook van jou. Zoveel zelfs dat hij stierf voor jou.

Ik weet dat God mij rust wil geven. God wil niet dat we onszelf overhoop halen, dat we maar met de stroom meegaan, dat we het doen omdat iedereen het doet. Straks is ons leven voorbij, straks heb je er niks aan dat je maar bent doorgegaan. Voor God doet het er niet toe wat je allemaal bereikt hebt in je leven. Het gaat erom of je Hém betrekt in je leven, of je voor Hem hebt gekozen. Straks staan we voor Gods troon en dan wordt er niet gevraagd welk niveau je hebt gedaan, of hoe goed je was. Dan gaat het erom of je voor Jezus hebt gekozen. Eigenlijk is het zo simpel, maar we focussen ons zo vaak op de aardse dingen, dat we me z’n allen gaan denken dat we pas goed genoeg zijn als we wat bereikt hebben.

Wat wil jij? Wil jij je richten op Gods koninkrijk of op deze maatschappij die alles perfect wil?

Je kent het liedje You say vast wel. Maar ik wil je vragen om dit liedje te luisteren met in je achterhoofd dat het niet gaat om wat mensen van je vinden, maar wat God van je vindt. Ik weet niet waar jij je bevindt, hoe jij je voelt. Maar een ding weet ik zeker. Jij bent geliefd! En dat zal nooit veranderen!