Een Begrafenis

Gisteren had ik een begrafenis: de vader van een vriendin van mij werd begraven, overleden aan kanker…

Hij was al zo lang ziek, haar vader. Wat hebben we voor haar vader en de familie gebeden. Maar afgelopen vrijdag is hij overleden, en dinsdag werd hij begraven. Een kerkdienst, naar de begraafplaats, de kist die verdween, condoleren, en dan sta je weer buiten…
Wat moeten wij met de dood? Heeft de bijbel daar nog iets over te zeggen?

Ik heb er gisteren met wat andere mensen over nagepraat. We kwamen uit op twee verschillende dingen:

1. Een begrafenis is heel verdrietig. Er verdwijnt iemand uit je leven. Iemand van wie je zoveel hield. Je vader, je opa of oma, een vriend of vriendin, een oom of tante. Altijd blijven er zoveel mensen achter die verdriet hebben, de overledene zo missen.
   Ik denk dat dat goed is om verdrietig te zijn. Verdrietig omdat je iemand mist, verdrietig ook omdat God de wereld niet zo gemaakt heeft. Het was niet Zijn bedoeling dat mensen zouden overlijden: Adam en Eva zouden niet hoeven te sterven. Jezus was ook verdrietig, toen Zijn vriend Lazarus overleed. Verdriet hoort erbij en is goed!
   Wat je je wel af moet vragen: waar ga je naartoe met je verdriet? Laat je het ergens zitten? Wordt je boos op mensen of op God? Of ga je ermee naar God toe? God kent je gevoelens, en bij Hem is er troost. Ik zeg niet dat je alle antwoorden zult vinden. Ik heb ze in ieder geval niet. Maar bij God vind ik wel elke keer weer rust en troost. Bij Hem is het goed en veilig. Hij is mijn Vader die voor mij zorgt, al snap ik niet hoe Hij dat doet.
2. Het klinkt misschien gek, maar een overlijden is ook iets heel vrolijks. Voor de familie is het heel moeilijk, maar voor degene die overlijdt is het zo mooi. Want Jezus heeft beloofd dat ‘wie in Mij gelooft, zal leven, ook wanneer hij sterft’ (Joh 11:25). Wat dat betekent? Dat iedereen die gelooft dat Jezus voor hem of voor haar zonden gestorven is, voor altijd bij God mag leven. En wat staat er in de bijbel over dat leven?

Lees maar eens: Openbaringen 21: 1-4.

Vragen:

• Wat staat er over deze plaats?
• Lijkt het je mooi om daar te zijn?
• Hoe zou het zijn als je op aarde heel ziek bent, om dan daar te komen?

Wat geweldig: een leven, voor altijd heel dicht bij God: God woont bij de mensen! En er is geen pijn, verdriet, ziekte of dood meer. Wat moet dat heerlijk zijn, na een leven hier op aarde met pijn, met ziekte, waar God soms zo ver weg lijkt!
Maar vlak na dat mooie stuk staat er nog iets. Iets dat helemaal niet mooi is, maar er wel bij hoort.

Lees dat ook: Openbaringen 21: 8

Vragen:

• Over wie gaat het hier?
• Wat wordt er bedoeld met ‘de tweede dood’?

Voor iedereen die in Jezus gelooft is de dood het begin van een leven heel dicht bij God. Maar voor mensen die niet in Hem wilden geloven, die doorgingen met hun zonde en God niet om vergeving vroegen, is er dan geen plek bij God. Voor hen is een andere plek, ‘de tweede dood’, een plek zonder God, voor altijd. Wat is dat erg! Het is dus wel een serieuze zaak, een leven altijd zonder God is gruwelijk!

En wat kan ik daarmee?

Ik wil graag twee dingen zeggen. Als eerste: we hoeven niet bang te zijn voor de dood. Als je in Jezus gelooft zul je leven, ook als je sterft. Je eeuwige leven met God begint nu al, als je in Jezus gaat geloven. In I Korintiërs 15: 55 zegt Paulus zelfs: ‘dood, waar is je angel?’. Je lijkt wel heel wat, maar mij pijn doen kun je niet. Net zoals een wesp zonder angel je misschien bang maakt, en irritant is, maar je geen pijn kan doen. Zo is het ook met de dood: door Jezus hoeven we daar niet meer bang voor te zijn!

Toch blijft de dood heel verdrietig voor de mensen die achterblijven, die iemand moeten missen. Je kent vast ook wel iemand die iemand verloren heeft. Het zou tof zijn om eens voor diegene te bidden en misschien een kaartje te sturen. Laat maar weten dat je aan hem of haar denkt!

Bidden

• Dank God dat je niet bang hoeft te zijn voor de dood.
• Bid voor iemand in je omgeving die iemand verloren heeft.
• Wil je ook voor mij bidden, dat ik die vriendin kan steunen en helpen?

Geschreven op 5 maart 2008 door Richard Ruitenburg